Maksymilian Wysocki
, czyli ja — z perspektywy czasu jestem w stanie stwierdzić, że nie minęło jeszcze wystarczająco, bym mógł opisywać siebie pięknymi słowami, układając je w wymuskane sentencje, które mówią tylko i wyłącznie o mojej potędze duszy — a każdy, przez sam fakt, że opis dotyczy mnie i mojej twórczości, nie uzna tego ani trochę za mitomanię i nabijanie na niej łatwych punktów, bo dookoła sama walidacja przecież. Tworzę, odkąd pamiętam, bo potrafię. Nie wiem skąd, ale to czuję…
